จมปลักอยู่กับตัวเอง มือกุมหัว
ไม่เข้าใจ ผีห่าซาตานอะไรสิงฉันอยู่.......
มันมีอะไรเกิดขึ้นก่อนหน้านั้นรึ....ทำไมเราต้องทนมองสภาพที่น่าสมเพชของตัวเองตอนนั้นด้วย? ใช่เพราะมันเป็นสิ่งที่ไม่ได้ใช้เหตุและผล และสมองอันน้อยนิดในการคิด.....?
จำได้อย่างเดียวว่าไฟมันมอดหมดในตอนนั้นในสภาพที่สยดสยองจนยังไม่สามารถเปิดตาขึ้นมาดูให้เคลียร์หรือปลอดภัยได้........
น้ำที่ไหลมามันไม่ช่วยให้ไฟดับได้......
มันน้อยเกินไป.......
นึกถึงวิธีดับน้ำแทนเลยดีกว่า......
ลืมมันไปซะ ลืมมัน ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม ลืม
เพราะยังไงด้วยเหตุและผลแล้วเราต้องยอมรับในสิ่งที่ควรจะเป็น อย่าออกนอกลู่ทาง.....
ลู่ทาง......ใช่ ! จงวิ่งต่อไป......
วิ่งให้เหงื่อออกมาก ๆ .........
วิ่งจนกว่าเหงื่อจะออกหมดตัว.....จะได้ไม่ต้องเหลือมาไหลเป็นน้ำตา......
ทำไมฉันต้องนึกถึงคำพูดของ Cop 233 จากเรื่อง Chungking Express ด้วย?
นั่นสินะ มันอาจเป็นวิธีเดียวที่ดับอะไรอะไรได้
แล้วมันคงจะทำให้ฉันกลับเข้าลู่และหมุนไปกับโลกได้เหมือนก่อนที่ไฟจะคุขึ้น.......
รอเพียงเวลาที่ฉันจะทำความเข้าใจให้ได้.....และเปิดตาขึ้นมองทุกอย่างให้ใสกระจ่าง
เราต้องใจเย็น ๆ เราต้องไม่เป็นไร......แต่เขาล่ะ?
วิ่ง ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ...................
กลัวเหลือเกิน ทำไมเราต้องกลัวด้วย ในเมื่อมันไม่ใช่สิ่งที่มีอะไรซักหน่อย......
วิ่ง ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ.....................
นั่นแหละวิ่งต่อไป......เหนื่อยแล้วหรือยัง..........?
เอาให้หายเหนื่อย ให้เหงื่อแห้งเหือด.........
วิ่งอีก...........
แห้งเข้า.......
ยังไม่พอ.........
อีก.......
.....
..
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
"อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!"
.
.
.
.
.
.
ณ วินาทีนั้นที่ฉันเข้าใจ.........
.
.
.
ว่าวิธีนั้นมันไม่ได้ผลเลย.....ฉันได้แต่ปลดปล่อยทุกอย่างมันออกไปเบื้องหลังเท่านั้น ก่อนที่จะกลับมาเข้าลู่วิ่งต่อ........
.
.
.
ตุ้งแช่ ๆ .....
)
) เฮ้อ ให้มันได้งี้สิ.......
~
จะห้ามหนูไม่ให้หลงรักได้ไง แหม.....
ชักต้องรีบอ่านหนังสือต่อแล้วเจ้าค่ะ
